Leksykon Perfumerii: Słownik terminów technicznych

Od A do Z — poznaj definicje terminów technicznych używanych przez perfumiarzy i pasjonatów. Absolut, baudruchage, communelle… język perfum nie będzie już miał przed Państwem tajemnic.

Absolut: To produkt uzyskany po przetworzeniu konkretu w celu usunięcia wosków. Przyjmuje formę olejków eterycznych. Technika ta nazywana jest ekstrakcją.

Akord: Efekt uzyskany przez zmieszanie dwóch lub więcej surowców. Jego harmonia zależy od równowagi proporcji i intensywności olfaktoryjnej każdego z nich. Cała dusza perfum, magia, która się dokonuje, pochodzi z akordu.

Akord cyprysowy: Połączenie bergamotki, róży, jaśminu, mchu (obecnie zastępowanego przez paczulę), drewna, wetiweru, labdanum.

Akord fougère: Połączenie różnych naturalnych surowców, takich jak bergamotka, lawenda, geranium, mech dębowy, bób tonka i kumaryna.

Akord orientalny: Połączenie nut balsamicznych i żywicznych, takich jak: kadzidło, opoponaks, styraks, mirra, benzoes, z wanilią, bobem tonka i czasem paczulą.

Barbichage: Rozdzielanie nici jedwabnych za pomocą cienkiego metalowego ostrza (etap wykończenia flakonów z ekstraktem).

Baudruchage: Czynność wykonywana całkowicie ręcznie. Pracownice nakładają półprzezroczystą membranę na korek flakonów z ekstraktem, a następnie owijają go jedwabnym sznurkiem dla zabezpieczenia. To gwarancja doskonałej szczelności i plomby.

Szczotkowanie: Po zawiązaniu nici jedwabne są szczotkowane, aby nadać im objętość.

Communelle: Zestawienie kilku partii tej samej naturalnej esencji. Stosowane zazwyczaj w celu zapewnienia jednorodnej jakości co roku. Na przykład communelle bergamotki od kilku producentów z Kalabrii. Może być również wykorzystywana do stworzenia unikalnego zestawienia tej samej esencji, wybranej ze względu na jej szczególne cechy, co gwarantuje wyjątkowość sygnatury olfaktoryjnej.

Koncentrat: Oznacza kompozycję uzyskaną po zakończeniu pracy przygotowawczej (ważenie różnych składników określonych w formule ustalonej przez Perfumiarza-Twórcę). Koncentraty, w zależności od przeznaczenia, są następnie dodawane do alkoholu: produkcja ekstraktów, wód toaletowych itp.

Konkret: Materiał woskowy, stały lub półstały, uzyskany po ekstrakcji rozpuszczalnikami składników zapachowych niektórych surowców roślinnych, takich jak jaśmin, róża itp.

Dyfuzja: Zasięg komunikatu olfaktoryjnego pozostawionego za sobą.

Destylacja: Proces ekstrakcji oparty na mieszaninie wody i materiału roślinnego. Po podgrzaniu mieszaniny olejki eteryczne uzyskuje się przez kondensację par.

Enfleurage: Dawna metoda ekstrakcji na zimno produktów kwiatowych, opracowana w Grasse, wykorzystująca zdolność niektórych tłuszczów do wchłaniania i zatrzymywania składników zapachowych. Tak uzyskane tłuszcze zapachowe (pomady) są następnie ługowane alkoholem, dając absoluty z pomady.

Ekstrakcja: Technika polegająca na umieszczeniu materiału roślinnego w obecności lotnego rozpuszczalnika, który po podgrzaniu nasyca się substancjami zapachowymi, a następnie jest usuwany przez odparowanie. Uzyskany w ten sposób konkret jest oczyszczany alkoholem w celu uzyskania cennego absolutu.

Ekspresja (tłoczenie): Technika ekstrakcji niektórych olejków eterycznych, głównie ze skórek cytrusów, wykorzystująca środki mechaniczne, takie jak tłoczenie na zimno.

Faceta: Określa połączenie kilku podobnych nut. Np.: faceta hesperydowa.

Fragrancja: W przeciwieństwie do zapachu, który może być nieprzyjemny, to słowo pochodzenia łacińskiego oznacza przyjemny zapach produktu perfumowanego.

Olejek eteryczny (lub esencja): Oznacza produkty aromatyczne i lotne wyekstrahowane z roślin metodą destylacji lub tłoczenia na zimno: olejek eteryczny lub esencja bergamotki, róży, sandałowca itp.

Surowiec naturalny: Produkt występujący w naturze, pochodzenia roślinnego. Perfumiarz ma do dyspozycji około 1000 takich surowców.

Surowiec syntetyczny: Surowce syntetyczne są niezbędne dla perfumiarza, ponieważ zapewniają dyfuzję, trwałość i zastępują naturę, gdy nie można z niej wyekstrahować pewnych zapachów (np. bez, śliwka, konwalia). Są uzyskiwane drogą reakcji chemicznej lub izolowane z produktu naturalnego, a następnie odtwarzane. Perfumiarz ma do dyspozycji około 3000 takich surowców.

Nuta: Termin określający prostą facetę (np.: nuta bzu, nuta róży) lub lotność i strukturę: nuta głowy, nuta serca, nuta bazy.

Nuta głowy (Poryw lub Uśmiech): Bardzo lotna, to pierwsze wrażenie olfaktoryjne. Może trwać kilka minut. Zazwyczaj tworzą ją surowce hesperydowe, takie jak cytryna, bergamotka, petit grain, a także aromaty i nuty zielone.

Nuta serca (Szlak zapachowy): Stanowi łącznik między nutami głowy a nutami bazy. Odczuwalna po około kwadransie i przez kilka godzin, stanowi tożsamość perfum. Często złożona z kwiatów — można w niej odnaleźć jaśmin, fiołek, różę, magnolię, a także aromaty, owoce, przyprawy itp.

Nuta bazy (Ślad): Zaczyna się ujawniać po około godzinie i może utrzymywać się nawet do dwudziestu czterech godzin. Ta nuta stanowi duszę perfum. To ona sprawia, że perfumy trwają w czasie, i może być uważana za fundament nut głowy i serca. Używane surowce to m.in. opoponaks, bób tonka, wanilia, irys, drewna.

Paleta: Zespół surowców preferowanych przez perfumiarza-twórcę.

Nałożenie pieczęci woskowej: Pozwala zaplombować sznurek na flakonie.

Reprodukcja: Kompozycja odtwarzająca zapach surowca, zazwyczaj dlatego, że nie istnieje on w stanie naturalnym (np.: bez, konwalia, gardenia, lilia, fiołek, wiciokrzew) itp.

Szlak zapachowy (sillage): Ślad olfaktoryjny odczuwany przy przejściu osoby używającej produktu perfumowanego.

Nalewka (teinture): Produkt maceracji surowca w alkoholu. Do uzyskania nalewki potrzeba minimum 30 dni. Na przykład nalewkę waniliową uzyskuje się przez 30-dniową macerację lask wanilii w alkoholu.

Trwałość: Cecha perfum wysokiej jakości — zdolność do utrzymywania się w czasie.